และแล้ว ก็ได้กลับหอซักที จะดีใจหรือเซงดีเนี่ย เฮ้อ บอกอารมณ์ตัวเองไม่ถูก

ถึงหอ msn ก็เล่นไม่ได้แฮะ แต่ตอนนี้ก็เล่นได้แล้ว แต่มันก็ไม่ต่างกับตอนเล่นไม่ได้เท่าไหร่ เฮ้อ

 

ผ่านเพียงวันเดียว พวกเราก็ได้งานทำแล้ว นั้นก็คือการทำป้าย Cutout โอ้ว ไม่เท่าไหร่ๆ แต่เอ๋ พวกเพื่อนๆเขาต้องการให้

ทันวันสัมภาษณ์รุ่นน้อง นิ โอ้ย เหลือไม่กี่วัน พวกผมจึงต้องทำๆ ทำให้ทันวันสัมภาษณ์รุ่นน้อง

จากที่วันแรกได้ตื่นสาย กลับต้องมาตื่นเช้าเนี่ยสิ

การทำงานก็เป็นไปเรื่อยๆ เพื่อนๆทำเป็นส่วนใหญ่ ส่วนข้านั้นเหรอ เรื่อยๆ เอิ๊กๆ รู้สึกเลวแฮะ กินแรงเพื่อน ก๊ากๆ

จริงๆแล้วก็ช่วยกันทำ ใครพอทำไรได้ก็ทำละนะ

 

ตื่นเช้านั่งทำป้าย ตกเย็นเตะบอล อิๆ เป็นไปแบบนี้อยู่สองสามวัน จนถึงวันที่ 7 วันที่น้องมาสัมภาษณ์ นั้นแหละวันที่

พวกเราตื่นเช้าไปวันสุดท้ายของสัปดาห์นี้นะ ต้องออกไปตั้งป้าย ไอ้รุ่นน้องก็มากันซะเช้า ไม่รู้คณะไรบ้าง รุ่นพี่บางคนยัง

ไม่ตื่นเลยเฮ้อ

 

พอสายๆ เราก็ไปเหล่น้อง เฮ้ย ไม่ใช่ ไปดูน้อง

 

บ่ายก็ไปดู x-เม็น  (โปสเตอร์มันเขียนแบบเนี่ย) ที่หัวหิน โอ้ว หัวหินสถานที่อันน่าจดจำ (ทุกครั้งมันต้องเกี่ยวข้องกับทะเลสิน่าคนละเรื่องและ)

 

แล้วกลับ แล้วก็ขี้เกียจและก็ เออ ช่างมันเถอะ พิมพ์มากมาก ขี้เกียจอ่านกันใช่ไหมละ 555+ เหมือนกาน

 

ป.ล.

- กลับม. มาได้ 6 วันแระ

- จักรยาน พัง แงะ สิงเพื่อนซะงั้น

- ทำไมกิ๊งกือมันเยอะจังฟะ ตายเต็มทางต้องคอยหลบอีก ชอบตัดหน้ารถจริงๆ

- สวัสดิการทำป้าย Cutout จะเส็ดแล้วเหลือสองแผ่น

- เตะบอลๆ 555+ เมื่อยดีแท้ แต่หนุกดี

- x เม็น หนุกนะ

- ทำไม สวัสมาน้อยจังฟะ

- ถ้าทางจะไม่ใช่เรื่องง่ายนะเนี่ย

- เขาว่ากันว่าอย่าคิดไปเอง แต่ก็นะ ตัดใจและ

- โอ้วติดเกษตร ยินดีด้วย

- แมวน้ำกินปลาทองอะ

- มันต้องมีหนทางซิน่า

- น่ารำคาญว่าปะ

 

 

กลิ่นดินที่ลอยครุกรุ่น ความสุข ความอบอุ่น ตัวข้าสัมผัสมันได้

สายลมที่หอบพัดความรู้สึกมา ข้ารับรู้มันได้

ท้องฟ้าเริ่มคลึ้ม ลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

ฝนที่เริ่มปลอยลงมา หนักขึ้น หนักขึ้น แล้วก้หนักขึ้น

สายฝนที่กระทบกับวัตถุ ซ่า ซ่า ซ่า..................

ลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตัวข้านั่งทำตัวเรื่อยเปื่อยอยู่ในห้อง ดูทีวี ฟังเพลง เล่นคอม เฮ้อ...ช่างน่าเบื่ออะไรเยี่ยงนี้

 

ข้ามองออกไปลอดผ่านช่องหน้าต่าง ผ่านสายฝน

จนถึงหมู่เมฆที่เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ ตามกระแสลมที่กำลังพัดอย่างบ้าคลั้ง

เปรี้ยง เส้นสี่ฟ้าๆขาวๆ (ข้าว่างั้นนะ) ฟาดผ่านสายฝนลงมาสู้พื้นดิน เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

 

สายตาของข้ามองดูฝนหรืออาจจะเรียนพายุฝน อย่างตื่นเต้น ใช่ตื่นเต้น แต่มันคงไม่ใช่เวลานี้

สายฝนที่ตกลงมา มันทำให้ข้าเศร้า

ลมที่พัดอย่างบ้าคลั้ง มันทำให้เหงา

สายฟ้าที่ฟาดผ่าน มันทำให้ข้าเจ็บ

 

ความรู้สึกเรานี้คือสิ่งใดกันแน่ ทำไมสิ่งเรานี้ถึงทำให้ข้ารู้สึกเช่นนั้น

ทั้งๆ ที่ก่อนที่ฝนจะตกลงมา ตัวข้ารู้สึกมีความสุข ทำไม ทำไม

 

สายฝนเริ่มซาลง ลมก็พัดช้าลง สายฟ้าก้ไม่ฟาดอีกแล้ว

แต่ทำไมความรู้สึกเหล่านั้นมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ แล้วก็เรื่อยๆ

 

จนสายฝน หยุดลง หมู่เมฆ ได้เคลื่อนหายไป ปรากฏแสงอาทิตย์ที่พยายามลอดผ่านมาอย่างช้าๆ

โอ๊ย!!! ทำไมมันรู้สึกอึดอัดเช่นนี้...

 

ท้องฟ้าสว่าง อีกครั้ง เหมือนกับฟ้าของวันใหม่ ที่เราจะได้พบกับสิ่งใหม่ ที่เราตั้งหน้าตั้งตารอ อย่างมีความสุข

เอ๋ ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่นิ ถึงมันจะเหมือนฟ้าของวันใหม่ แต่ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่

 

มันถูกบีบอัดแน่นในตัวข้าจนตัวข้าจะระเบิด

น้ำตาของข้าเริ่มไหลออกมา โดยตัวข้าไม่อาจรู้ตัว

 

น้ำตานี้คือน้ำตาของสิ่งใด ตัวข้าไม่รู้ ข้าสับสน อะไรเกิดขึ้นกับตัวข้า

อ๊ากๆๆๆๆๆๆ เสียงกรีดร้องดังขึ้นในตัวข้า อ๊าก...............สิ้นเสียงสุดท้าย

 

ฟิ้วววววววว.................................เสียงของสายลมพัดผ่านไปเป็นครั้งสุดท้าย

 

มีใครสามารถบอกข้าได้ไหมมันเกิดสิ่งใด เฮ้อ

 

ป.ล.

- อิๆ เห็นพี่พัทป.ล.ก็เลยเอาบ้างเลียนแบบหน่อยนะฮะ

- วันนี้ไปซื้อตูนมาอิๆ เสียตังค์

- D.Cray-man เล่ม 4 ออกแล้วนะ

- Samurai 7 DVD 4 ก็ออกแล้ว

- แงะโกโรเบ้ตายอะได้ไง ไม่มีลางสังหรณ์บอกก่อนเลยอะ เศร้าๆ

- ไอ้จิ๊บมานเจอหน้าก็กัดตูทั้งวันเลย แสด เมิง

- วันนี้ฝนตกอะ จริงๆนะ

- บัวชมพู เพาะนะอย่าลืมซื้อกันละ

- 21 นี้กลับหอแล้ว เซงแฮะ อยู่ไหนก็เซง

- ทำไงดีอะคิดไรไม่ออก ก็ผมมันเลวนิ

- สับสนจังแฮะ อิๆ สมควรตัวเอง

- น่ารำคาญว่าปะ

- มันต้องมีหนทางซิน่า

- เริ่มงงแระ เละฉิบ

- ข้ารักแม่นางนะ ถึงจะฝ่ายเดียวก็เถอะ อิๆ

- จบ

- อวสาร

- จบบริบูรณ์

 

 

 

ตัวข้า นี้คือ ตัวข้าเหรอ เสียงนี้ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อข้าคิดถึงเรื่องเก่า

 

ข้าไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะเป็นแบบนี้

ข้า ข้า ....ข้า เพียงแต่หวังว่าถ้าครั้งใด ดวงดาวส่องสกาวไปทั่วท่องฟ้า ผืนดินได้โอบอุ้มตัวข้าด้วยความห่วงใย

ข้าจะไม่เปลี่ยนแปลงและจะมอบชีวิตนี้ให้แกดวงดาวดวงนั้น ข้าขอสัญญาต่อผืนดิน

 

และแล้ววันนี้วันที่ ผู้คนมากมายได้มาพบปะ ตัวข้าได้เจอดวงดาวดวงนั้นส่องสกาวอยู่ตรงหน้า และวันที่ข้าจะทำตามสัญญา

ก็มาถึง

 

และแล้วกาลเวลาผ่านไป ผ่านไป แล้วก็ผ่านไป จิตใจข้าเริ่มสับสน เสียงลมพัดผ่านไป ...สัญญาที่ข้าให้ต่อผืนดินกับพัง

ลงด้วยน้ำมือข้า ข้าช่างไร้ซึ้งความเป็นคนเสียจริง 555+ เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ

 

เวลาผ่าน ตัวข้าคิดขึ้นได้ ข้าได้ออกตามหาดวงดาวดวงนั้นอีก แต่มันคงสายไปเสียแล้ว ดาวดวงนั้นคงไม่มาส่องแสงให้ข้าอีกแล้ว ...ความเจ็บปวดของข้ามันกำเริบขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้วอาการนั้นก็ได้กลับหายไปเมื่อดาวดวงนั้น กลับมาส่องแสงให้ข้าเห็นอีกครั้ง ถึงมันอาจจะไม่สว่างเหมือนเมื่อก่อนก็เถอะ

 

เนิ่นนาน กับแสงของดาวดวงนั้น ข้ากลับได้พบดาวดวงใหม่ ที่ส่องแสงขึ้นอีกครั้ง ที่อาจจะดูสว่างมากกว่าดาวดวงเดิม

ข้าเริ่มให้คำสัญญากับตัวเอง อีกครั้ง และคราวนี้ต้องทำให้ได้ ถึงข้าจะค้นพบดาวดวงใหม่ แต่ดาวดวงแรกก็ยังคอยส่องแสง

ให้ข้าเช่นเดิม ตัวข้า ตัวข้าเริ่มสับสน ความความจริงในใจของข้าหลังจากที่ได้พบดาวดวงใหม่ แต่ก็ไม่อาจที่จะลืมแสงของดาวดวงแรกนั้นได้เลย

 

และแล้วแสงของดาวดวงใหม่ที่ข้าได้พบเจอ ก็ดับวูบลง เฮ้อ ตัวข้าเจ็บปวดขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็คงไม่นานหรอก 555+ เพราะข้าก็ยังมีดาวอีกดวงที่คอยส่องแสงให้ข้า ตัวข้าคงจะเลวมากสินะ 555+

 

แต่ถึงอย่างไร ถึงแม้ตัวข้าจะเลวแค่ไหน ดาวดวงนั้นก็ยังคงส่องสว่างให้ข้าตลอดเวลา ขอบคุณมากนะ

 

แม้มันอาจจะไม่สว่างเท่ากับครั้งแรกที่ข้าได้เจอก็เถอะ แต่ขอบคุณมากนะ

 

ขอบคุณมากนะ ขอบคุณ ถึงมันอาจจะไม่มาก แต่สำหรับข้าจะไม่มีวันลืม และข้าจะทำให้เจ้าส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง

 

ถึงมันจะเป็นไปไม่ได้ก็เถอะ..................................ข้ารักเจ้านะ  

 

 

 

 

 

 

 

---

ปอ รอ ไม่สนใจ 555+ เฮ้อ...น่ารำคาญ มันต้องมีหนทางซิน่า